Ondertussen zijn de opname-activiteiten van mijn eerste echte Ardour project afgerond. Door het feit dat het instrumentaal gedeelte van dit nummer heel veel repetitieve stukken bevat, was het opnamewerk eigenlijk vrij snel afgerond. Het was eerder een kwestie van het kopiëren van de repetitieve passages en deze op de juiste plaats op de tijbsbalk te plakken. Dat was een werkje van veel herbeluisteren en millimeterwerk voor het verschuiven van samples om deze juist op de beat te krijgen.

Panning

De master output van Ardour is regular stereo, met andere woorden een linker en een rechter kanaal. Maar je hebt inputs die hetzij stereo, hetzij mono zijn. Je gaat die niet allemaal op een hoopje smijten.

De backing track bij voorbeeld, een stereo registratie van een MIDI track, wordt in full stereo weergegeven, gewoon links en rechts. Deze track bevat namelijk instrumenten die door de wave table van de soundcard zelf al over het stereo-spectrum wordt uitgesmeerd. Als je b.v. de drumtrack beluistert, hoor je duidelijk dat bepaalde trommels en cymbalen eerder links klinken en andere eerder rechts.

De ritme gitaar is mono opgenomen, maar door de effect-chain krijg je een stereo track. deze wordt links en rechts geplaatst, maar iets meer naar het midden daardoor komt deze gitaartrack iets meer naar de voorgrond, dan wanneer deze helemaal naar de linker en rechter kant wordt geplaatst.

De leadgitaar moet meer op de voorgrond treden. Deze wordt dus naar het midden geplaatst, maar net een beetje uit het center. Als je deze pal in het midden zou plaatsen, zou het te veel mono klinken en dat is niet de bedoeling. Moest deze solo in harmonie opgenomen zijn (een tweede track die dezelfde melodie in terts of kwint speelt), dan zou deze een beetje off-center aan de andere kant worden geplaatst, zodat je de solo netjes aan de 2 kanten hoort, in 2 stemmen.

Er zijn 2 zangpartijen: de gewone zangpartij en een backing vocals track die dezelfde melodie een octaaf lager zingt. De lead vocals zitten aan de tegenovergestelde kant als de leadgitaar, dus een beetje uit het midden, rechts. De backing vocals zitten aan de linker kant.

Effecten

Het is altijd leuk om je compositie op te smukken met effecten. Maar je moet wel voorzichtig zijn. Want je hebt snel de neiging om te overdrijven, want je wil kunnen horen wat het effect is van een bepaald... effect. Maar eigenlijk moet je net de grens vinden tussen net wel en net niet horen.

De backing track komt standaard vrij plat over. Zeker als je backing track enkel bestaat uit bas en drum, dan is er wat werk aan om deze de nodige punch te geven. Voor de backing track werd een 10-band equalizer toegevoegd, waarbij de middentonen flat bleven en lage en hoge tonen wat extra aandacht kregen. Het gevolg hiervan is dat de bas iets prominenter klinkt en dat ook de cymbalen van de drum veel helderder doorkomen.

De gitaarpartijen werden sowieso al ingespeeld met distortion, dus amp simulations konden al achterwege gelaten worden. Wel werden de gitaarpartijen voorzien van wat reverb, om een beetje voller te klinken. Aanvankelijk werd gedacht om de reverb van de lead gitaar te vervangen door een delay. Dat klonk wel goed voor de solo, maar bij kleine licks die tussendoor gespeeld worden, is dat erover. Dan zou je voor die stukjes de delay kunnen uitschakelen, maar de solo klonk eigenlijk zeker goed met enkel wat reverb.

De sologitaar moet altijd wat prominenter doorkomen dan de ritmegitaar. Sowieso kreeg de sologitaar meer een hi-gain distortion dan de ritmegitaar. Maar daarnaast werkt een midboost ook altijd. En hier moet je zien dat je niet overdrijft, want je bent snel geneigd om te veel te willen boosten, waardoor de solo geen toevoeging meer is aan het nummer, maar eigenlijk te veel ruimte inneemt, waardoor de rest op de achtergrond geraakt. Een beetje midboost werd gerealiseerd door toevoeging van een 10-bands equaliser, met de hoge en lage tonen flat en de middentonen een beetje output.

De zang... Hier was allereerst wat boosting nodig, want deze waren te stil. Probleem is dat het input signaal van micro ofwel te stil is ofwel gaat clippen. Dan liever een beetje te stil; dat kan je nog corrigeren. Boosten van het signaal gebeurde door toevoeging van compressie. Hierbij werd ook getracht om de stillere passages ongeveer op eenzelfde niveau te brengen als normale passages (om overdreven dynamiekverschillen weg te werken). Ook werd op de lead vocals wat reverb gezet, want dat maakt de zang automatisch wat minder plat, wat ruimer, zeg maar. De backing vocals kregen enkel de compressie, geen reverb (wegens enkel achtergrond).

Plugin gebruik

Zoals al vroeger beschreven, maakt Ardour gebruik van LADSPA plugins (en recentere versies ook van de opvolger, LV2). Deze plugin API biedt een framework voor het implementeren van de "klankvervorming". De plugin kan een (variabel) aantal parameters aanbieden, om de klank te tweaken. Het is echter de verantwoordelijkheid van de aansturende applicatie om een user interface aan te bieden voor deze parameters. In Ardour is dat eerder simpel: je hebt een horizontale slider per parameter. Al deze sliders staan zoveel mogelijk onder mekaar. Heb je b.v. een 10 bands equalizer, dan krijg je 7 sliders onder mekaar en daarnaast nog eens 3 voor de overige hogere frequenties.

Het is dus in niets te vergelijken en VST plugins die ook de mogelijkheid bieden om een eigen frontend voor je plugin aan te bieden. Anderzijds vraag ik me af hoe belangrijk een grafische interface als de volgende wel is, zoals bij de Peavey Revalver software (waarbij versterkers er als "echt" uitzien):

Dat ziet er allemaal heel fraai uit voor in glossy magazines en voor een eerste indruk, maar zulke interface wordt naar mijn aanvoelen al snel plastiek-achtig: je kan trachten het originele zo goed mogelijk te immiteren, maar het blijft een nabootsing van het originele. En dat hoeft voor mij dan ook niet, want uiteindelijk heeft het geen meerwaarde.

Het is wel zeer nuttig om bepaalde plugin settings in Ardour een naam te geven, zoals b.v. "solo midboost" voor de instellingen van de 10-bands equalizer die ik gebruik voor mijn solopartijen.

En dan nu... muziek!

Lang genoeg gezeverd en de spanning onnodig hoog gehouden. Het is tijd om iets te laten horen. Ik laat hier bewust NIET de full track horen, enkel de instrumentale versie, omdat de zang te specifiek is voor 1 persoon. De titel van het nummer is "Happy Birthday Blues" en is speciaal voor iemands verjaardag geschreven. Daar heeft de rest van de wereld dus niks aan... Maar de instrumentale versie wil ik jullie niet onthouden, want uiteindelijk zit ik hier al 6 afleveringen lang te vertellen over home recording met Ardour, zonder ook maar 1 noot te laten horen...

Link: Happy Birthday Blues - instrumental

Laat gerust weten wat je ervan vindt... Er volgt later beslist meer.

Net gelezen op Linux Today: Apple verwijdert de Digital Rights Management beperkingen van de via iTunes verkochte muziek. Dat is het gevolg van een overeenkomst met Sony BMG, Universal en Warner Music.

Bijna een jaar geleden schreef ik al over EMI, die zijn muziek volledig DRM-vrij te koop aanbood via Amazon.com. Ik schreef toen al dat dit wel eens een signaal van het falen van DRM zou kunnen betekenen (zie http://arrayindexoutofboundsexception.skynetblogs.be/post...).

Het is dus bij deze aangetoond: DRM in zijn huidige vorm heeft afgedaan. Maar... Dat is niet per definitie een gunstige evolutie. Want er zijn blijkbaar ideeën om een "gelaagde" vorm van DRM toe te passen: hoe meer je betaalt, hoe minder DRM rotzooi er aan je liedje hangt. Met andere woorden: wie er denkt goedkoop vanaf te komen, komt dik bedrogen uit...

Links:

• het artikel op Linux Today: http://www.linuxtoday.com/infrastructure/2009010700335NWBZ
• het volledige artikel op BBC News: http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/7813527.stm

Laatst las ik dat er in België al om en bij de 20.000 iPhone toestellen in omloop waren, terwijl het ding nog helemaal niet te verkrijgen is. Er is nog steeds geen overeenkomst met een operator voor het mobiel verdelen van iTunes. De trotse houders van een iPhone hebben die blijkbaar allemaal laten hacken. Jammer dat ze op die manier dan wel kunnen fluiten naar hun garantie... Ik heb trouwens geruchten gehoord dat België voor Apple helemaal geen prioriteit is voor het lanceren van de iPhone. Dus een full featured gebruik van de iPhone (dus met mobiele download van iTunes) zou er in België mogelijk nooit van komen.

is it a bird? Is it a plane?

Raar toch... Onder wat moet je dat ding eigenlijk catalogeren? Een telefoon? Een MP3-speler? Akkoord, de grens is vrij dun: SonyEricsson heeft ook GSM's met MP3-functionaliteit. En ondertussen heeft ook Nokia een muziekmakende GSM op de markt. Maar het blijft wel in de eerste plaats een telefoon. Maar dit lijkt me eerder het omgekeerde: een MP3 (of beter AAC) speler, waarmee je toevallig ook kan bellen.

Het is niet dat ik tegen technologische vooruitgang ben, in tegendeel, want er zitten zeker wat technologische hoogstandjes in. Maar er zijn bepaalde dingen die mij erg storen aan een iPod (in welke vorm dan ook, shuffle tot phone). Wat mij b.v. erg stoort, is dat veel mensen een iPod bijna als synoniem beschouwen voor een MP3-speler. Alsof er geen alternatieven bestaan (waar hebben we dat nog gehoord? Windows, anyone?).

Gesloten, proprietary

Ik heb altijd al de kriebels gekregen van iPod-achtige dingen. Ze zien er misschien leuk uit, maar het is 1 groot proprietary, gesloten gedoe. Je kan er enkel iets opzetten via hun eigen iTunes software. Je fraaie MP3-collectie die je via Limewire of All Of MP3 bij mekaar hebt gescharreld, wordt geconverteerd naar AAC-formaat vooraleer het op je iPod kan.

Voor mij moet een MP3-speler een muziekspeler met één of ander opslagmedium zijn. Dat kan een interne harde schijf zijn, ingebouwd flashgeheugen of een SD-kaartje. Je hangt het via een USB-kabeltje aan je PC en je kan het benaderen als een externe harde schijf, waarop je vrijelijk je eigen files kan droppen en dezelfde files er op een ander moment weer kan afkopiëren. Niks meer, niks minder. Van zodra je echter begint met proprietary software en conversie naar een proprietary formaat, is het fout.

Voor complete newbies is een iPod b.v. ook een slechte zaak, want je kan het ding niet zomaar aan een USB-poort hangen en een en ander naartoe slepen.

DRM

Nog zoiets waarvan ik spontaan een verhoogde darmactiviteit krijg, is het zogenaamde Digital Rights Management. Dat zijn de zogenaamde maatregelen om de rechten van de auteurs te beschermen: kopieerbeveiliging zeg maar. Al wat je via iTunes aankoopt, kan je wel op je iPod zetten, maar daarna moet je het op CD branden om er weer aan te kunnen. De kwaliteit gaat er dan niet op vooruit. En het aantal keren dat je het op PC kan branden is ook beperkt, om nog te zwijgen over de controle op de computers waarop de tune mag worden geplaatst. Al wat je via iTunes aankoopt, kan je wel op je iPod zetten, maar daarna moet je het op CD branden om er weer aan te kunnen. De kwaliteit gaat er dan niet op vooruit. En het aantal keren dat je het op PC kan branden is ook beperkt, om nog te zwijgen over de controle op de computers waarop de tune mag worden geplaatst.

Het feit dat EMI zijn muziek via Amazon te koop aan biedt zonder enige vorm van DRM mag een duidelijk signaal zijn dat DRM eigenlijk gefaald is. Ik denk dat trouwens geen enkele artist werkelijk stond te wachten op of te schreeuwen om DRM zoals het nu werd geïmplementeerd. Zij wilden vooral dat hun muziek verkocht en beluisterd werd op een legale manier en dat de Kazaa's, Limewire's, eMules, BearShare's en dergelijke werden aangepakt. Maar de industrie, die niet voorbereid was op een nieuwe manier van muziekdistributie, richtte zich tot "foute vrienden" om hun dalende inkomsten toch nog een beetje te redden en kocht zich een vals gevoel van veiligheid. Die dingen komen nu dus als een boemerang terug in hun richting.

En wat gebruik ik zelf dan?

Alleszins geen iPod. Mocht iemand het in zijn hoofd halen om mij zo eentje kado te doen, die mocht onmiddellijk terug om 'm te gaan omruilen. Nee, in de trein of op de bus luister ik trouwens voornamelijk radio. Maar af en toe heb ik ook nood aan "iets sterkers". Dan heb ik een SD-kaartje met (legaal!) gedownloade (gratis!) MP3-files van RoadRunner Records: allemaal metal. Dat is een kaartje van 2 Gig en het is nog verre van vol! Dat kaartje gaat in mijn Apacer spelertje. Dat is een eenvoudige MP3/WMA-speler met de looks van een iPod (leek me een leuke gimmick).

Is dat kaartje vol, dan neem je gewoon een nieuw kaartje: memory is cheap. Ik heb trouwens een apart kaartje voor alles wat ik tijdens de djembelessen heb opgenomen. Zo kan ik bepaalde ritmepartijen nog eens herbeluisteren.

Oh ja, en om mobiel te telefoneren, gebruik ik... gewoon een GSM.

MP3

Ik had het hier nu over MP3-spelers. Maar over MP3 zelf kan ik ook nog een boompje opzetten. Ik ga het nu kort houden: jammer dat mijn Apacer'tje geen Ogg-files kan afspelen...