Laatst las ik dat er in België al om en bij de 20.000 iPhone toestellen in omloop waren, terwijl het ding nog helemaal niet te verkrijgen is. Er is nog steeds geen overeenkomst met een operator voor het mobiel verdelen van iTunes. De trotse houders van een iPhone hebben die blijkbaar allemaal laten hacken. Jammer dat ze op die manier dan wel kunnen fluiten naar hun garantie... Ik heb trouwens geruchten gehoord dat België voor Apple helemaal geen prioriteit is voor het lanceren van de iPhone. Dus een full featured gebruik van de iPhone (dus met mobiele download van iTunes) zou er in België mogelijk nooit van komen.

is it a bird? Is it a plane?

Raar toch... Onder wat moet je dat ding eigenlijk catalogeren? Een telefoon? Een MP3-speler? Akkoord, de grens is vrij dun: SonyEricsson heeft ook GSM's met MP3-functionaliteit. En ondertussen heeft ook Nokia een muziekmakende GSM op de markt. Maar het blijft wel in de eerste plaats een telefoon. Maar dit lijkt me eerder het omgekeerde: een MP3 (of beter AAC) speler, waarmee je toevallig ook kan bellen.

Het is niet dat ik tegen technologische vooruitgang ben, in tegendeel, want er zitten zeker wat technologische hoogstandjes in. Maar er zijn bepaalde dingen die mij erg storen aan een iPod (in welke vorm dan ook, shuffle tot phone). Wat mij b.v. erg stoort, is dat veel mensen een iPod bijna als synoniem beschouwen voor een MP3-speler. Alsof er geen alternatieven bestaan (waar hebben we dat nog gehoord? Windows, anyone?).

Gesloten, proprietary

Ik heb altijd al de kriebels gekregen van iPod-achtige dingen. Ze zien er misschien leuk uit, maar het is 1 groot proprietary, gesloten gedoe. Je kan er enkel iets opzetten via hun eigen iTunes software. Je fraaie MP3-collectie die je via Limewire of All Of MP3 bij mekaar hebt gescharreld, wordt geconverteerd naar AAC-formaat vooraleer het op je iPod kan.

Voor mij moet een MP3-speler een muziekspeler met één of ander opslagmedium zijn. Dat kan een interne harde schijf zijn, ingebouwd flashgeheugen of een SD-kaartje. Je hangt het via een USB-kabeltje aan je PC en je kan het benaderen als een externe harde schijf, waarop je vrijelijk je eigen files kan droppen en dezelfde files er op een ander moment weer kan afkopiëren. Niks meer, niks minder. Van zodra je echter begint met proprietary software en conversie naar een proprietary formaat, is het fout.

Voor complete newbies is een iPod b.v. ook een slechte zaak, want je kan het ding niet zomaar aan een USB-poort hangen en een en ander naartoe slepen.

DRM

Nog zoiets waarvan ik spontaan een verhoogde darmactiviteit krijg, is het zogenaamde Digital Rights Management. Dat zijn de zogenaamde maatregelen om de rechten van de auteurs te beschermen: kopieerbeveiliging zeg maar. Al wat je via iTunes aankoopt, kan je wel op je iPod zetten, maar daarna moet je het op CD branden om er weer aan te kunnen. De kwaliteit gaat er dan niet op vooruit. En het aantal keren dat je het op PC kan branden is ook beperkt, om nog te zwijgen over de controle op de computers waarop de tune mag worden geplaatst. Al wat je via iTunes aankoopt, kan je wel op je iPod zetten, maar daarna moet je het op CD branden om er weer aan te kunnen. De kwaliteit gaat er dan niet op vooruit. En het aantal keren dat je het op PC kan branden is ook beperkt, om nog te zwijgen over de controle op de computers waarop de tune mag worden geplaatst.

Het feit dat EMI zijn muziek via Amazon te koop aan biedt zonder enige vorm van DRM mag een duidelijk signaal zijn dat DRM eigenlijk gefaald is. Ik denk dat trouwens geen enkele artist werkelijk stond te wachten op of te schreeuwen om DRM zoals het nu werd geïmplementeerd. Zij wilden vooral dat hun muziek verkocht en beluisterd werd op een legale manier en dat de Kazaa's, Limewire's, eMules, BearShare's en dergelijke werden aangepakt. Maar de industrie, die niet voorbereid was op een nieuwe manier van muziekdistributie, richtte zich tot "foute vrienden" om hun dalende inkomsten toch nog een beetje te redden en kocht zich een vals gevoel van veiligheid. Die dingen komen nu dus als een boemerang terug in hun richting.

En wat gebruik ik zelf dan?

Alleszins geen iPod. Mocht iemand het in zijn hoofd halen om mij zo eentje kado te doen, die mocht onmiddellijk terug om 'm te gaan omruilen. Nee, in de trein of op de bus luister ik trouwens voornamelijk radio. Maar af en toe heb ik ook nood aan "iets sterkers". Dan heb ik een SD-kaartje met (legaal!) gedownloade (gratis!) MP3-files van RoadRunner Records: allemaal metal. Dat is een kaartje van 2 Gig en het is nog verre van vol! Dat kaartje gaat in mijn Apacer spelertje. Dat is een eenvoudige MP3/WMA-speler met de looks van een iPod (leek me een leuke gimmick).

Is dat kaartje vol, dan neem je gewoon een nieuw kaartje: memory is cheap. Ik heb trouwens een apart kaartje voor alles wat ik tijdens de djembelessen heb opgenomen. Zo kan ik bepaalde ritmepartijen nog eens herbeluisteren.

Oh ja, en om mobiel te telefoneren, gebruik ik... gewoon een GSM.

MP3

Ik had het hier nu over MP3-spelers. Maar over MP3 zelf kan ik ook nog een boompje opzetten. Ik ga het nu kort houden: jammer dat mijn Apacer'tje geen Ogg-files kan afspelen...