ArrayIndexOutOfBoundsException

Stipt op tijd – er was vermeld dat het festival zou aanvangen om 13u, met een kleine Afrikaanse marge van een half uur – namen de kinderen – of laat me het liever de beloften noemen – onder leiding van Herman plaats op het podium. Zij waren de enigen – van onze school althans – die hun presentatie zittend brachten, met uitzondering van ons Ann van de gevorderden, maar die had dan ook een doktersbriefje bij: wel dansen, maar zittend djembe spelen. Een kwestie van de rug te sparen… hoewel: dansen, de rug sparen? Het was goed om te zien dat er opnieuw een groep beloften was in tegenstelling tot vorig jaar, ook al was het maar een klein groepje. Dit groepje zette een behoorlijk strakke presentatie neer. Hopelijk staan ze er volgend jaar opnieuw en het liefst van al met wat meer volk.

Meer volk hebben we ook dringend nodig voor de beginners. De beginners 1 waren in september gestart met een groepje van een 10-tal personen (of moet ik zeggen 9 en een half, omdat Bart de ene week wel en de andere niet kan komen?). Maar tegen het einde van het jaar bleven er nog slechts 3 personen, te weinig om apart les te kregen. Zij moesten dus verhuizen naar maandag, samen met de beginners 2. Dat er 2 niveau’s werden samengevoegd, daarvan was echter niks te merken, want ook de beginners 1 en 2 hebben een knappe presentatie neergezet, met o.a. Denadon en de bijhorende breaks. En ze waren – met 1 uitzondering – uniform gekleed: allemaal in het zwart.

Als de oorspronkelijke beginners 2 allemaal overgaan naar semi-1 en de oorspronkelijke beginners 1 naar beginners 2 gaan, dan hebben zij dringend versterking nodig van andere “begonners”. En echt nieuwelingen hebben we ook dringend nodig, want als er weer maar een groepje van 10 begint en een derde valt af, hebben we volgend jaar op het festival weer een gemengde groep beginners.

Op 22 juni was het weer zover: het jaarlijkse afsluiten van het werkjaar van Djansa. Traditiegetrouw doen we dat met een festival. En dit jaar hadden we alle reden om te spreken van “Festival!” en niet langer van “eindejaarsfeest”. Met grote “F” én een uitroepteken, zoals in “Fantastisch!”. Tijdens de opbouw de dag ervoor was het al duidelijk: stap voor stap groter, stap voor stap beter, stap voor stap Fantastischer! Het terrein rond de festivaltent en D’Oude Pastorie werd bijna volledig benut. We zijn bijna helemaal rond. Het ene tentje na het andere werd opgezet en voorzien van aangepaste attributen. De eettent met Afrikaanse en oosterse gerechten, de stand van het Afrikamuseum, de speeltuin van de circusschool, een cocktailbar, winkeltjes met juweeltjes en prullaria, instrumenten (ja, zelfs van onze eigen school), de CD-shop van Folkcorner, tresseuses, henna tattoos, massage, het was er allemaal. Overal viel wel iets te beleven.

Het weer zat mee: stralende zon, af en toe een wolkje, zomers sfeertje. De bomen rond d’Oude Pastorie gaven voldoende schaduw om niet continu te sudderen in eigen nat; daarvoor was het podium gereserveerd. Van de beloofde onweersdreiging was niks te merken. En het feit dat het Ottertotterfestival in het Mechelse Tivolipark eens niet samenviel met het onze, was extra meegenomen.

Voor de muzikanten – ook voor ons allemaal, dus – was de toegang tot het podium ook sterk verbeterd tegenover vorig jaar, met een ingang achter de tent en een sluitbaar gordijntje gelijk een cabardouchke. En de tent voor de podiumingang was dan weer ideaal om alle djembe’s uit te stallen.