Enkele weken geleden zat er in mijn mailbox een bericht van Arobas Music. Dat zijn de makers van Guitar Pro, de software die ik gebruik voor het uitschrijven van mijn muziekstukken. Het is ondertussen ongeveer 5 jaar geleden dat versie 5 van Guitar Pro werd uitgebracht. Deze versie kwam met de zogenaamde "realistic sound engine" (RSE), die de klank van echte gitaren en echte versterkers en effecten ging nabootsen, in plaats van de zwakke midi-soundjes die door de meeste soundcards worden geproduceerd.

Met dit mailtje werd Guitar Pro 6 aangekondigd en kreeg ik tegelijk de mogelijkheid om aan een voordelige prijs een upgrade te doen. Omdat ik Guitar Pro al sinds versie 2.16 gebruik (pakweg sinds 1998), was ik direct benieuwd wat Arobas aan nieuwigheden in deze nieuwe versie had gestopt. En zoals de titel al aangeeft: dat is 3 keer WOW!

WOW 1: Compleet vernieuwde user interface

Het eerste wat opvalt, is dat er heel veel effort is gestoken om de user interface te herwerken. Daar waar de vorige user interface eerder een sobere indruk naliet, met misschien een beetje te veel knoppenbalken, wordt in versie 6 volop de kaart getrokken van de look & feel die ook bij recording software à la Cubase en ProTools enzo.

Het ziet er allemaal heel slick uit. Er is duidelijk over nagedacht (en rondgekeken naar andere pakketten). Enkele voorbeeldjes.

Gitaarinstellingen:

Muziekpalet:

Verschillende partijen in tabs:

Tracks, instrumentinstellingen en bars:

WOW 2: vernieuwde RSE

De realistic sound engine is aan zijn 2de versie toe. Hier valt op dat er heel wat meer mogelijkheden zijn om de effecten (ja, niet alleen gitaat- en versterker-klanken, maar ook effecten zoals Lesley enzo) in te stellen. Resultaat: realistischer playback. Het klinkt niet alleen verbluffend, het ziet er ook verschrikkelijk slick uit! Net zoals de echte stomp boxes (zoals de Tube Screamer of the MXR Phase 90) kan je echt de potentiometers van de pedalen te tweaken. Ook hier enkele voorbeeldjes.

Versterkers:

Delay en reverb:

Filters (wahwah's etc.):

Pitch shifters:

Compressors:

Tremelo, vibrato:

Chorus, flanger, phaser:

Overdrives & distortions:

WOW 3: platformen

Versie 5 was sowieso al beschikbaar voor Windows en voor Mac OSX, maar niet voor Linux. Er was echter al een hele tijd vraag naar een Linux versie, maar die boot werd systematisch afgehouden. Als alternatief voor Linux werd altijd WINE aangehaald. Uiteindelijk zijn ze duidelijk gezwicht voor de vraag: Guitar Pro 6 is nu ook beschikbaar voor Linux! Ze hebben zich wel enkel gefocusd op de meest populaire distro: Ubuntu. Of beter: Debian-achtige distro's. Arobas biedt Guitar Pro 6 namelijk aan als .deb package. Maar Arobas garandeert enkel dat Guitar Pro werkt op Ubuntu.

Het feit dat nu 3 platformen kunnen worden ondersteund, betekent dat zij voor hun bouw hebben gekozen voor QT4, het GUI platform dat zijn oorsprong vindt bij KDE, dat ook wordt gebruikt voor applicaties als Google Earth. Dat is trouwens te merken bij bepaalde dialogs die de titel Qt-subapplication hebben... Maar dat zal wel een schoonheidsfoutje zijn.

Bedenkingen

Processor slokop

Als je eenmaal door de eye en ear candy bent, is het eerste wat opvalt dat deze nieuwe Guitar Pro versie, alleszins onder Linux, een gigantische slokop is van CPU resources. Als je een keer een track beluistert met de RSE geactiveerd, stel je vast dat de CPU vlotjes tegen de 99% aanloopt... althans zonder aparte soundcard. RSE: het klinkt mooi, maar de CPU heeft er last mee. Maar jaamer genoeg maakt het geen verschil als ik mijn PCMCIA soundcard in mijn laptop steek. Die CPU blijft pieken. Als ik lmijn CPU-verbruik (en bijgevolg ook mijn baterij) onder controle wil houden, zal ik RSE - zeker in de trein - moeten uitschakelen.

Te sterke focus op playback

Al de fraaie eye en ear-candy doen haast vergeten wat de hoofdbedoeling is van Guitar Pro: muziekpartijen uitschrijven, met sterke focus op gitaarpartijen, volgens de gitaarnotatie (tablatuur). En dat kan dan op verschillende manieren gebruikt worden:

• echt je eigen muziekpartije uitschrijven (zo gebruik ik het)
• als studiemiddel, voor gitaarlessen
• om nummers van andere artiesten in te oefenen (MySongbook.com mag dan alleen nog royalty free muziek bevatten, het internet staat nog vol gitaarpartijen van bekende nummers).

Hoe je het ook gebruikt, het is altijd leuk om tge horen dat een distortion gitaar klinkt als en distortion gitaar, maar er zijn grenzen. Je gaat nooit een nummer helemaal uitwerken in Guitar Pro om het dan zo rechtstreeks op een CD te zetten. Dat heeft geen zin. Het blijft trouwens toch nog een beetje te kunstmatig. Dus waarom moet je dan in staat zijn om elke parameter van de ProCo Rat distortion of de MXR Phase 90 te kunnen tweaken en zo realistisch mogelijk kunnen weergeven? Dit is geen recording software, dat was nooit de bedoeling, en moest dat de evolutie zijn, dan zou ik het er nooit voor gebruiken.

Linux-integratie

Linux-versie. Da's mooi. Nu moet ik niete meer naar Windows boot'en, alleen maar voor Guitar Pro. Dat was eigenlijk het enige programma dat ik nog onder Windows gebruikte. Voor al het overige - en zeker voor wat muziek betreft - was ik al overgeschakeld naar Linux. Dan wil ik dit programma ook geïntegreerd kunnen gebruiken met de overige audio-software die ik op Linux gebruik, in de eerste plaats Ardour als digital audio workstation (recording studio). De manier van integreren op Linux is via JACK, waarbij je virtuele patch-kabeltjes steekt van de output van de ene software naar de input van de andere. Maar... Guitar Pro biedt geen JACK-integratie. Da's heel jammer. Dat betekent dat ik voor mijn backing tracks gebonden blijf aan ofwel MIDI-export (die ik dan afspeel in Rosegarden, om zo op te nemen in Ardour) ofwel Wave-export (die ik dan zo kan importeren in Ardour). Dat zal een beetje afhangen van de rijkheid van de wave table van Guitar Pro. Voor de drumpartijen blijf ik echter bij Hydrogen.

Enige betalende software, ten midden van gratis audio software

Da's misschien ook een beetje raar... Ten midden van al die free en open source software die ik gebruik voor mijn muziek blijft er 1 betalen pakket, dat ik ook onder Linux gebruik. Da's een beetje een vreemde logica. Ik weet het. Maar uiteindelijk is dit een programma dat ik al gebruik sinds versie 2.16 (da's al sinds 1998, ofzo). En ook al doen ze bij TuxGuitar echt wel moeite om een waardig alternatief te bieden voor Guitar Pro onder Linux, toch blijft het mijlenver achterop hinken. Een programma dat al sinds 1997 ofzo in evolutie is, kan je niet zomaar in enkele jaren tijd inhalen, laat staan de loef afsteken. Bovendien heb ik met TuxGuitar al problemen ondervinden op een laptop met een azerty-toetsenbord. Ik heb dit al meermaals gemeld aan de Argentijnse ontwikkelaar, maar die shceen het probleem aanvankelijk niet ernstig te nemen. Ondertussen hebben er al meer personen hetzelfde probleem gemeld. Maar een oplossing blijft voorlopig uit (oorzaak nog niet gevonden).

Eindconclusie

Guitar Pro is echt wel een fraai pakket. Het ziet er goed uit, de user interface is intuïtief en de vernieuwde RSE klinkt ook echt wel goed. Als je wat wil experimenteren met geluidjes, dan kan je uren plezier beleven aan het draaien van de knopjes van de verschillende effecten.

Wil je simpelweg een gitaarpartij uitschrijven om als partituur te kunnen afprinten, dan blijft ook dat mogelijk. Het programma is gewoon een heel stuk completer geworden, zonder afbreuk te doen aan de bestaande functionaliteit.

De RSE mag misschien heel wat resource vreten (maar LADSPA effecten, en dan zeker JAMin) doen dat ook. En voor het ontbreken van JACK-integratie op Linux is nog altijd een alternatief mogelijk.En ja, ten midden van een zee van open source software is dit een klein betalend eilandje... Maar dan ook een heel kleintje: mijn upgrade kostte me geen 30 EUR. Een full version (download) kost nog geen 60 EUR. Je moet er dus geen lichaamsdeel voor opofferen of enkele maanden op water en brood leven...

De nadelen (laat me het eerder "aandachtspunten" noemen) wegen echter niet op voor de voordelen van dit programma. Guitar Pro 6: voor mij is het een gigantische stap vooruit!

Never change a winning team...

Meer info: www.guitarpro.com

Het is ondertussen al weer van tijdens Devoxx geleden dat hier nog een schrijfsel van mij werd gepubliceerd. Geen tijd, andere bezigheden, ... Excuses genoeg. Het was zelfs zo erg, dat ik 2 weken geleden van Skynet een mail kreeg met de vraag waarom ik gestopt was met bloggen... Ik was helemaal niet gestopt! Afin, toch niet definitief. Maar nu is het dus de hoogste tijd om nog eens een update te geven over... die andere bezigheden!

Sinds enkele maanden zit ik elke ochtend en avond tijdens mijn treinrit van en naar het werk met mijn laptopje op schoot: een iets ouder maar super-praktisch modelletje van Dell (D410, voor de kenners), niet te groot (12" scherm) en toch stukken beter dan een netbook. Het toestel is misschien niet zo zuinig als een netbook (die Atom processoren zijn echt gemaakt om zuinig te zijn; ik zit nog met een gewone Centrino), maar je ziet het gewoon aan het uiterlijk: die is een toestel dat geen bezwaar heeft om dagelijk over en weer gesleurd te worden.

De hoofdactiviteit van dat laptopje is muziek. Nee, dit is geen veredelde MP3-speler. Ik gebruik deze laptop om te componeren. Ondertussen ben ik al mijn 3de nummer aan het uitschrijven. Dat doe ik nog altijd met mijn vertrouwde GuitarPro, een van de weinige redenen waarom ik die laptop toch nog moeten boot'en in Windows XP...

Afgelopen weekend ben ik eindelijk kunnen beginnen aan de opnames van het eerste nummer, eentje van 13 minuten, jawel! Alle nummers zijn trouwens instrumentaal; wie mij wil horen zingen, moet zorgen dat hij/zij toevallig in de badkamer geraakt als ik sta te douchen :-p De stijl is een smeltkroes van al wat ik kan opvangen, met als overheersende invloed: Metal. Inspiratie voor dit lang nummer werd gehaald bij muziek van Metallica (uiteraard), Arch Enemy en In Flames (om hun melodieuze en harmonieuze gitaarpartijen), Hagard en Epica (om hun klassieke arrangementen en invloeden, tempoveranderingen, en dergelijke).

Dat opnemen heeft ok wat op zich laten wachten... Aanvankelijk had ik alle drumpartijen uitgeschreven in GuitarPro. Het probleem daarmee was echter dat dit resulteerde in 1 track met alle druminstrumenten in, waarvan het onmogelijk was om deze op een deftige manier te laten uitkomen in de mix. Het klonk veel te plat. Het was wel mogelijk om de cymbalen en de basdrum te boosten via de equalizer, maar de snare kwam absoluut niet door. Dan zat er niks anders op dan die drumpartij te gaan uitschrijven in Hydrogen, waarbij echte drumsamples kunnen worden gebruikt. Het resultaat: een drum die super-vet klinkt, zelf zonder dat ik 'm moet boosten. Het heeft wat geduurd vooraleer die drumpartij af was en bovendien mocht ik kennis maken met de fysieke grenzen van Hydrogen: blijkbaar kan je maar 396 maten ingeven. Hierdoor viel de finale van mijn nummer er dus af en moest ik die met truuken zien op te nemen...

Ondertussen is ook dat in orde en heb ik de backing track van dat nummer volledig opgenomen. De eerste gitaarpartij is nu in volle opname: de ritmegitaar. Die opname is ongeveer halfweg, denk ik. Daarna volgen nog: 1 alternate ritmegitaarpartij, 1 clean finger picking elektrische gitaarpartij, 1 akoestische gitaarpartij en minstens 1 lead gitaarpartij. Da's dus nog een hele boterham. Maar ik heb moed! Het heeft wel een poos geduurd vooraleer ik iets op een spoor opgenomen kreeg... Gesukkel met de AlsaMixer, om de juiste input geregeld te krijgen... Maar nu is alles gereed om de ene track na de andere vlot op te nemen. Hoop ik.

Na het opnemen volgt het masteren: de verschillende tracks volgens een evenwichtige verdeling zien te mixen, van effecten voorzien, boosten waar nodig (compressie, limiter). Brian's Bedroom is het een ideale bron van informatie!

En als dat allemaal gedaan is, kan ik het publiceren. Op Jamendo, uiteraard. Van zodra het zover is, lees je hier alles details.

Maar eerst weer even onderduiken, want ik heb dringend nog wat opnames te doen...

Net gelezen op Linux Today: Apple verwijdert de Digital Rights Management beperkingen van de via iTunes verkochte muziek. Dat is het gevolg van een overeenkomst met Sony BMG, Universal en Warner Music.

Bijna een jaar geleden schreef ik al over EMI, die zijn muziek volledig DRM-vrij te koop aanbood via Amazon.com. Ik schreef toen al dat dit wel eens een signaal van het falen van DRM zou kunnen betekenen (zie http://arrayindexoutofboundsexception.skynetblogs.be/post...).

Het is dus bij deze aangetoond: DRM in zijn huidige vorm heeft afgedaan. Maar... Dat is niet per definitie een gunstige evolutie. Want er zijn blijkbaar ideeën om een "gelaagde" vorm van DRM toe te passen: hoe meer je betaalt, hoe minder DRM rotzooi er aan je liedje hangt. Met andere woorden: wie er denkt goedkoop vanaf te komen, komt dik bedrogen uit...

Links:

• het artikel op Linux Today: http://www.linuxtoday.com/infrastructure/2009010700335NWBZ
• het volledige artikel op BBC News: http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/7813527.stm

1 dag voor de officiële releasedatum stonden all nummers van Death Magnetic online op zowel www.metallica.com als www.missionmetallica.com. Ook volgens www.metallica.com waren de "four horsemen of the apocalypse" in Denemarken, in Lars' favoriete platenzaak, voor een signeersessie. De foto's daarvan staan ondertussen ook online, op www.metallica.com.

De nummers van de CD dan... Ondertussen waren er al 6 nummers publiek gesteld de voorbije week. Die kon ik dus al overslagen. De bespreking daarvan kan je altijd hier vinden: http://arrayindexoutofboundsexception.skynetblogs.be/post.... Uit curieusiteit heb ik eerst het nummer Unforgiven III beluisterd. Unforgiven dateert al van de black album, Unforgiven II uit Re-Load. Het knappe aan Unforgiven II is dat het refrein iets herkenbaars heeft van Unforgiven. De verwachting was dus dat dit met Unforgiven III ook zou zijn... Helaas, niks daarvan. Het nummer begint met een klassiek arrangement: piano, strijkers, blazers. Maar dat blijft natuurlijk niet duren... De gitaren worden als snel met full distortion gespeeld. Wat ook opvalt bij dit nummer: hier heeft James precies moeite met de toonhoogte. Ik denk niet dat ze dit nummer veel live zullen spelen... te  moeilijk. Het is wel een leuk nummer, maar ik ben - voorlopig nog, want ik heb het nummer nog maar 1 keer beluisterd en ik heb de tekst nog niet gelezen - de link met de Unforgiven-voorgangers kwijt...

That was just your life, de openingstrack. Als je de voorbije 2 à 3 maanden op een andere planeet had gezeten en dus nog niks - geen riff, geen teaser-track - van Death Magnetic had gehoord, de CD vandaag in de winkel koopt en 'm in je CD-speler steekt, dan zal je direct verkocht zijn! Dit is een waardig openingsnummer. Als je dit nummer als eerste hoort, dan zal je het direct beamen: "They're back in full force!". Hadden ze misschien beter als eerste single uitgebracht in plaats van The Day That Never Comes... Maar ja, de bedoeling van een single is om een zo ruim mogelijk publiek te bereiken, zeker. En Day... - toch zeker het eerste stuk - is zeer radio-friendly. Het was zelfs 2 weken geleden op Donna, believe it or not!

The end of the line is een deja-vu nummer: de riffs klinken zeer herkenbaar. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat ik al enkele maanden dagelijks Mission Metallica bezoek en een aantal riffs dus al meermaals gehoord heb...

En met Suicide & Redemption is de instrumental weer aanwezig. Een nummer van bijna 10 minuten, nokvol riffs, tempoveranderingen, solo's... Het is goed te horen dat er ook weer zoiets bij is. Elke Metallica-liefhebber kent ondertussen de instrumentals uit de verschillende platen: Anesthesia Pulling Teeth (uit Kill 'm All), The Call Of Kthulu (uit Ride the lightning), Orion (uit Master of puppets) en To Live is To Die (uit And justice for all), meteen hun laatste instrumental. Hier wordt de draad weer opgepakt. Dat instrumentals echt wel hun plaats verdienen op een metal-plaat, wordt al jaren bewezen door groepen als Arch Enemy, die op elke plaat (toch zeker sinds Angela Gossow frontvrouw is) een instrumental hebben staan. En in het geval van Suicide & Redemption kan ik dat alleen maar bevestigen!

Wellicht is dit het laatste muziek-gerelateerde berichtje op deze blog geweest. Ik heb van Leen een interessant voorstel gekregen om co-auteur te worden op haar Life is Music blog (http://epic.skynetblogs.be), als reactie op mijn vraag voor een aparte muziekblog. Van zodra dat concreet wordt, lees je dat wel hier, én daar.

Aanvankelijk had ik het idee - en de titel van deze blog is hiernaar een sterke verwijzing - om mij voornamelijk te concentreren op berichten met betrekking tot informatica-gerelateerde onderwerpen, met dan voornamelijk Java en Linux als onderwerpen. Dat er hier en daar ook wat muziek kon bijkomen, dat was ook wel voorzien.

Maar de laatste weken heb ik meer berichten over muziek gepost dan wat anders (met uitzondering van de post over Google Chrome). Maar de link tussen die berichten en de titel van de blog is dan heeeel ver te zoeken (zoniet onbestaande)... Dus vroeg ik mij af of ik niet beter een aparte blog zou beginnen specifiek gericht op muziek... Een mogelijke titel heb ik al: Hemelse Klanken of Hels Kabaal. Aan jullie te oordelen of dat een goed idee is of niet en eventuele suggesties voor een naam... Graag jullie reacties!

Nadeel van een nieuwe blog: dan ben ik wel mijn "kijkcijfers" kwijt. Of is er een manier om die mee te nemen???

Terwijl Death Magnetic gisteren op het internet gelekt werd (zie ook de blog van Kurt: http://kurtlamberigts1.skynetblogs.be/post/6216489/death-...), heeft Metallica gisteren een reeks van 6 nummers online gezet. Deze zijn te beluisteren via volgende URL: http://www.missionmetallica.com/death-magnetic-exclusive-...

 De pagina bevat een flash player waarin 6 nummers te beluisteren zijn. De eerste 3 nummers kenden we al, die waren elk afzonderlijk al gepubliceerd. In tegenstelling met the vorige posts, is de audiokwaliteit van nummers - zeker in vergelijking met Cyanide en My Paocalypse - meer dan behoorlijk. Naast de 3 reeds gepubliceerde nummers staan ook volgende nummers op de pagina:

• All nightmare long
• Broken, beat & scarred
• The Judas Kiss

Het eerste nummer is snoeihard! De ritmegitaar partij is er eentje om krampen in je polsen te krijgen, als je die wil "air guitar'en" (ook weer zeer "Slayerish"). En op het moment dat je denkt: "Nu is het nummer ongeveer gedaan", dan ben je net over de helft. Dit nummer gaat door als een sneltrein, 8 minuten aan een stuk. Een must hear!

Broken, beat & scarred vond ik eerlijk gezegd eerder "plattekes". Het is een Metallica-nummer - Punt. Maar het is geen uitschieter, geen "oorworm" zoals "The day that never comes" dat wel is.

The Judas Kiss: wie van bij het begin Mission Metallica een beetje volgt, zal de openingsriff direct herkennen. De teaser die in het begin online stond, was de openingsriff van dit nummer. Die is op zich al heel catchy. In tegenstelling tot Broken... is dit wel een nummer dat blijft hangen.

Wat het lekken van de CD betreft: het is altijd jammer dat zoiets gebeurt. Mij zal je niet zien zoeken naar de Torrent-site waar je de CD kan downloaden. Mijn exemplaar van de CD is al lang besteld. Maar dat ze nu ineens 6 nummers online zetten - heeft het iets te maken met het lekken van de CD? - is altijd leuk voor de échte fans die wel kunnen wachten tot 12 september!

Edit: hyperlinks en videoclip toegevoegd.

Gisteren de hint gekregen van Kurt Lamberigts (zie ook zijn blog: kurtlamberigts1.skynetblogs.be) dat de videoclip van de The Day That Never Comes - de eerste single uit Death magnetic van Metallica - online staat. Thx, Kurt! Gisteren avond - ondertussen een dagelijkse gewoonte - zelf ook weer even naar metallica.com en MissionMetallica.com gaan kijken en daar stond de videoclip inderdaad ook al te blinken...

De clip speelt zich ergens in een woestijn af en begint met een militaire patrouille die het slachtoffer wordt van een aanslag, waarbij 1 van de soldaten gewond raakt en moet worden geëvacueerd. Het tweede deel van het verhaal, dat samenhangt met het tweede deel van het nummer, gaat over een patrouille die een "verdacht" voertuig in panne tegenkomt. Hier komt een gemengd gevoel van angst voor een nieuwe aanslag, haat en wraakgevoelens naar boven. Uiteindelijk blijkt het een onschuldige situatie, gaan de wapens neer en wordt het voertuig weer op weg geholpen. The sun will shine, this I swear, terwijl de camera naar de zon wordt gericht...

Het verhaaltje wordt afgewisseld met beelden van de 4 horsemen die staan te spelen in de woestijn. Het ziet er allemaal zeer mooi uit. Mooi gefilmd. De montage volgt ook zeer goed de opbouw van het nummer. En als je er de tekst op na leest, dan klopt het verhaaltje ook wel een beetje... Nog 9 dagen en het is zover!

Metallica heeft weer een nieuw nummer uit Death Magnetic online gezet: Cyanide. Ondertussen is dit niet meer zo "nieuw": een live versie van Cyanide van op OzzFest stond al op hun Myspace pagina en er was ook al een video van op OzzFest (met mindere audio kwaliteit) op YouTube. Anyway, ze gaan nog door met nieuwe nummers online te zetten tot de releasedatum van Death magnetic, telkens op maandag (dus nog 1 keer: volgende week).

Deze keer geen keuze meer tussen verschillende streaming audio formaten, enkel een Flash player, wat dan weer zijn invloed heeft op de audio kwaliteit... Wil je dit nummer dus in beter kwaliteit beluisteren, ga dan ofwel naar www.myspace.com/metallica (voor de life versie) of naar Blabbermouth waar ze het nummer in een youtube-viewer hebben gezet.

Het nummer zelf dan: een eerste keer beluisteren is niet voldoende om het helemaal te vatten. De eerste helft is een typisch Metallica-nummer. Maar ongeveer halfweg (na 3 minuten)  verandert de beat, wordt het, even maar, wat rustiger, wordt geswitched naar een andere toonaard, met zelfs een lick die wat "oriental" aandoet (wordt het precies even een ander nummer), om geleidelijkaan op te bouwen naar de solo.Na 4 en een halve minuut heb je dan de solo van Kirk, waar ook weer een twist inzit, want het nummer draait weer helemaal van toonaard, om na ongeveer 5 minuten weer terug te keren naar de main riff, waarmee het nummer ook begon. En na 6 minuten 37 seconden is het gedaan.

Er zit weer een en ander in. Veel veranderingen. Misschien te veel, want de roffels om de overgang naar het middelstuk te maken, vind ik eigenlijk een beetje te kunstmatig. Ook de verandering van toonaard is op zijn zachtst gezegd "gewaagd". Als ze bij het maken van de Black Album van Bob Rock de richtlijn hadden gekregen om slechts 1 riff te gebruiken voor een song, dan hebben ze - met wat ik tot nu toe heb gehoord van Death Magnetic - hiervan duidelijk willen afstappen. De main riff klinkt goed, het tussenstuk op zich ook, maar de totaliteit is - na 2 keer beluisteren - naar mijn aanvoelen een beetje kunstmatig.

Ik blijf benieuwd naar de rest van Death Magnetic! Ik heb 'm alleszins al besteld. THIS - I - SWEAR!

Edit: cover-image toegevoegd.

Vorige week was het nummer "The day that never comes" met veel poeha aangekondigd als de nieuwe single. Die ging vorige week donderdag in absolute wereldpremiere en was dan ook op Stubru te beluisteren. Wie dacht dat Metallica voorts enkel korte samples als teaser online ging zetten, had het goed mis. Want gisteren werd weer een volledig nieuw nummer online gezet, zowel op Metallica.com als MissionMetallica.com: My Apocalypse. De audiokwaliteit is niet super (bewust natuurlijk), maar de song is er wel weer eentje die vlamt! Wie kickt op nummers van het tempo van Battery, zal spontaan zitten grijnzen bij het aanhoren van My Apocalypse. Het nummer duurt net geen 5 minuten, begint met een leuke riff, om na een halve minuut over te gaan in full power (met een verdubbeling van de drumpartij).

Mij doet de groove een beetje denken aan vroege Slayer (denk Hell Awaits en zelfs Angel of Death), maar dan met de typische Kirk Hammet solo's en de stel van Jaimz Hetfield. Rick Rubin (ook producer van o.a. Reign in Blood van Slayer geweest) zal daarmee wel iets te maken hebben, zeker?

Anyway, ook dit nummer smaakt voor mij duidelijk naar meer! Nog 16 dagen... The day WILL come, this I swear!

The day has come... De dag dat - ein-de-lijk - de nieuwe single van Metallica wereldkondig werd gemaakt! The day that never comes. Ik was al enkele maanden dagelijks de korte teasers op MissionMetallica.com aan het volgen en had dus al enkele riffs van The Day That Never Comes kunnen horen (zonder het te weten, natuurlijk).

Mijn eerste indruk was eerder van: "Hmm... Da's iets Unforgiven-achtigs". Tot de eerste 5 minuten voorbij waren, natuurlijk. Dan barst het nummer los met een mengelmoes van riffs, harmonie-partijen en solo's. Met deze single hebben ze hun belofte om de "missing link" tussen And Justice For All en de Black Album op te leveren - wat mij betreft - werkelijk ingelost.

Leen, van de Life Is Music blog, schreef: "Toch 1 minpunt: de stem van James vind ik niet zo goed klinken. Is he getting old of probeert hij té melodieus te klinken?". Weet dat Metallica de voorbije 15 jaar alle nummers - ook de vroegere - speelden in een lagere stemming (een halve toon lager, dus in Eb gestemd). En op Saint Anger speelden ze zelfs met bariton gitaren (in C gestemd; da's 2 volle noten lager). En nu, voor de opnames van Death Magnetic, zijn ze weer naar standard tuning (dus in E gestemd) overgeschakeld. Dan moet die stem ook volgen, natuurlijk. En dan kunnen die hogere noten wel eens voor problemen zorgen...

Anyway, het heeft verdomme lang geduurd vooraleer er eindelijk iets beluisterbaars was. Ze hebben de fans weer eens goed opgekieteld met hun teasers op MissionMetallica.com. Op hun myspace pagina kan je trouwens een live-opname horen van een ander nieuw nummer, Cyanide, dat ze op Ozzfest hebben gespeeld. Ik ben benieuwd naar de rest. Dat het maar snel 12 september is! The day that WILL come.