ArrayIndexOutOfBoundsException

Na de eerste pauze was het de beurt aan de semi’tjes met eerst de semi-eend/tjes. Net zoals vorig jaar hadden ze een afgesproken uniform: alle kleuren door elkaar! Deed me eerder denken aan Paul De Leeuw (vlieg met me mee naar de regenboog). Afin, met deze eerste groep semi’tjes kwam een eerste reeks improvisaties aan de orde.
Opvallend was dat Herman – die bij het begeleiden van de beloften een zwart Djansa-T-shirt droeg – voor deze gelegenheid een gekleurd T-shirt had aangetrokken. Een kwestie van met zijn zwart T-shirt niet uit de toon te vallen in de rest van de kleurenkermis… Ook opvallend was Hermans beweeglijkheid terwijl hij achter de kenkeni stond: het was te merken dat die mens voorgaande jaren met de dansers op het podium stond.

Daarna was het aan ons. Toen de semi-eentjes van het podium stapten, allemaal goed rood en zwetend, kregen we te horen “dat ze het podium voor ons al wat hadden opgewarmd”. Wij waren allemaal in uniform – zwart T-shirtje met een op Mission Impossible geïnspireerde print en zwarte broek – aangevuld met enkele gevorderden (Ann, Joris en Sebbe), ook in uniform: allemaal in het wit, om duidelijk te maken wie bij wie hoorde. En daarbij de Patrick: helemaal in ’t rood. Ann, Joris en Sebbe hadden tijdens de generale repetitie op vrijdag trouwens pas te horen gekregen dat ze ons op het podium mochten versterken. Omdat met 5 op een podium maar een klein groepje is en als er dan iets mis gaat, dan valt het direct op. Jaaaa… uw verslaggever kreeg nochtans te horen dat die technieken die wij moesten spelen, niet meer zo fris in het geheugen zaten. Joris zei tegen mij: “ik volg jou gewoon”.

Voor onze presentatie te kunnen starten, moesten we eerst nog een reeks djuns en micro’s bijzetten, want wij moesten eerst tijdens Zaouli op rechtopstaande djuns spelen en vervolgens, tijdens de intro van Liberté 2 naar de djuns op staanders spurten. Voor Ann werd er een stoel bijgehaald en microfoon gezet. Geen micro voor de solo’s… “Da’s ni erg”, volgens Freya. Tja, die zag haar solo, chauffee en break al helemaal zitten… Maar dan moesten wij wel extra hard spelen onze solo’s gehoord te krijgen…

De semi-tweetjes zorgden zelf voor hun djuns-begeleiding en deden dat om de beurt: eerst was het Zaouli en Liberté 2 en daarna werd er gewisseld voor Djagbe en Djabara. Daarbij werden we aangevuld met enkele solo-duels tussen Sebbe en Ann en een solo van Joris. Bij Djagbe en Djabara hadden we enkele soletechnieken ingestudeerd. Het waren die solotechnieken waarvan Joris dus had gezegd dat hij mij ging volgen… En hij was niet de enige. Ik heb er de videobeelden nog eens op nagekeken en daarop is duidelijk te zien dat iedereen – zowel Joris als Ann, Sebbe en Bart – tijdens de technieken in de richting van uw verslaggever kijkt. Van zware verantwoordelijkheid gesproken… Anyway, afgezien van enkele kleine foutjes – die zijn er altijd – was het een leuk optreden. Ik heb er alleszins van genoten (ik begin als het ware een podium-junk te worden). Maar warm… Het was te zien dat de semi-eentjes het voor ons hadden voorverwarmd.

Na de beginners 1 en 2 was er een eerste pauze. Dit was de gelegenheid om ofwel zelf eens een danske te placeren, ofwel eens een slagske te doen op een djembe, ofwel eens over het festivalmarkt te lopen en te zien of er niks interessants te koop was. En als al het voorgaande je niet aanstond, kon je de inwendige mens versterken (of verzwakken, afhankelijk van wat je ging nuttigen) aan de eettent, de toog in de grote tent of de cocktailbar. Freya van onze groep koos voor het eerste: de workshop dans met Mieke Ramon: “Dan zie ik al goe rood, en valt het niet zo op op het podium”. Tja, da’s ook een ingesteldheid.

In een andere tent leerde Marijn zijn nieuwbakken pupillen Djole aan, 2 partijen en een break. Alleen ze laten zingen, zover is hij niet gegaan, denk ik. Dat was gereserveerd voor op het podium.

Stipt op tijd – er was vermeld dat het festival zou aanvangen om 13u, met een kleine Afrikaanse marge van een half uur – namen de kinderen – of laat me het liever de beloften noemen – onder leiding van Herman plaats op het podium. Zij waren de enigen – van onze school althans – die hun presentatie zittend brachten, met uitzondering van ons Ann van de gevorderden, maar die had dan ook een doktersbriefje bij: wel dansen, maar zittend djembe spelen. Een kwestie van de rug te sparen… hoewel: dansen, de rug sparen? Het was goed om te zien dat er opnieuw een groep beloften was in tegenstelling tot vorig jaar, ook al was het maar een klein groepje. Dit groepje zette een behoorlijk strakke presentatie neer. Hopelijk staan ze er volgend jaar opnieuw en het liefst van al met wat meer volk.

Meer volk hebben we ook dringend nodig voor de beginners. De beginners 1 waren in september gestart met een groepje van een 10-tal personen (of moet ik zeggen 9 en een half, omdat Bart de ene week wel en de andere niet kan komen?). Maar tegen het einde van het jaar bleven er nog slechts 3 personen, te weinig om apart les te kregen. Zij moesten dus verhuizen naar maandag, samen met de beginners 2. Dat er 2 niveau’s werden samengevoegd, daarvan was echter niks te merken, want ook de beginners 1 en 2 hebben een knappe presentatie neergezet, met o.a. Denadon en de bijhorende breaks. En ze waren – met 1 uitzondering – uniform gekleed: allemaal in het zwart.

Als de oorspronkelijke beginners 2 allemaal overgaan naar semi-1 en de oorspronkelijke beginners 1 naar beginners 2 gaan, dan hebben zij dringend versterking nodig van andere “begonners”. En echt nieuwelingen hebben we ook dringend nodig, want als er weer maar een groepje van 10 begint en een derde valt af, hebben we volgend jaar op het festival weer een gemengde groep beginners.

Op 22 juni was het weer zover: het jaarlijkse afsluiten van het werkjaar van Djansa. Traditiegetrouw doen we dat met een festival. En dit jaar hadden we alle reden om te spreken van “Festival!” en niet langer van “eindejaarsfeest”. Met grote “F” én een uitroepteken, zoals in “Fantastisch!”. Tijdens de opbouw de dag ervoor was het al duidelijk: stap voor stap groter, stap voor stap beter, stap voor stap Fantastischer! Het terrein rond de festivaltent en D’Oude Pastorie werd bijna volledig benut. We zijn bijna helemaal rond. Het ene tentje na het andere werd opgezet en voorzien van aangepaste attributen. De eettent met Afrikaanse en oosterse gerechten, de stand van het Afrikamuseum, de speeltuin van de circusschool, een cocktailbar, winkeltjes met juweeltjes en prullaria, instrumenten (ja, zelfs van onze eigen school), de CD-shop van Folkcorner, tresseuses, henna tattoos, massage, het was er allemaal. Overal viel wel iets te beleven.

Het weer zat mee: stralende zon, af en toe een wolkje, zomers sfeertje. De bomen rond d’Oude Pastorie gaven voldoende schaduw om niet continu te sudderen in eigen nat; daarvoor was het podium gereserveerd. Van de beloofde onweersdreiging was niks te merken. En het feit dat het Ottertotterfestival in het Mechelse Tivolipark eens niet samenviel met het onze, was extra meegenomen.

Voor de muzikanten – ook voor ons allemaal, dus – was de toegang tot het podium ook sterk verbeterd tegenover vorig jaar, met een ingang achter de tent en een sluitbaar gordijntje gelijk een cabardouchke. En de tent voor de podiumingang was dan weer ideaal om alle djembe’s uit te stallen.