ArrayIndexOutOfBoundsException

Metallica heeft weer een nieuw nummer uit Death Magnetic online gezet: Cyanide. Ondertussen is dit niet meer zo "nieuw": een live versie van Cyanide van op OzzFest stond al op hun Myspace pagina en er was ook al een video van op OzzFest (met mindere audio kwaliteit) op YouTube. Anyway, ze gaan nog door met nieuwe nummers online te zetten tot de releasedatum van Death magnetic, telkens op maandag (dus nog 1 keer: volgende week).

Deze keer geen keuze meer tussen verschillende streaming audio formaten, enkel een Flash player, wat dan weer zijn invloed heeft op de audio kwaliteit... Wil je dit nummer dus in beter kwaliteit beluisteren, ga dan ofwel naar www.myspace.com/metallica (voor de life versie) of naar Blabbermouth waar ze het nummer in een youtube-viewer hebben gezet.

Het nummer zelf dan: een eerste keer beluisteren is niet voldoende om het helemaal te vatten. De eerste helft is een typisch Metallica-nummer. Maar ongeveer halfweg (na 3 minuten)  verandert de beat, wordt het, even maar, wat rustiger, wordt geswitched naar een andere toonaard, met zelfs een lick die wat "oriental" aandoet (wordt het precies even een ander nummer), om geleidelijkaan op te bouwen naar de solo.Na 4 en een halve minuut heb je dan de solo van Kirk, waar ook weer een twist inzit, want het nummer draait weer helemaal van toonaard, om na ongeveer 5 minuten weer terug te keren naar de main riff, waarmee het nummer ook begon. En na 6 minuten 37 seconden is het gedaan.

Er zit weer een en ander in. Veel veranderingen. Misschien te veel, want de roffels om de overgang naar het middelstuk te maken, vind ik eigenlijk een beetje te kunstmatig. Ook de verandering van toonaard is op zijn zachtst gezegd "gewaagd". Als ze bij het maken van de Black Album van Bob Rock de richtlijn hadden gekregen om slechts 1 riff te gebruiken voor een song, dan hebben ze - met wat ik tot nu toe heb gehoord van Death Magnetic - hiervan duidelijk willen afstappen. De main riff klinkt goed, het tussenstuk op zich ook, maar de totaliteit is - na 2 keer beluisteren - naar mijn aanvoelen een beetje kunstmatig.

Ik blijf benieuwd naar de rest van Death Magnetic! Ik heb 'm alleszins al besteld. THIS - I - SWEAR!

Edit: cover-image toegevoegd.

Vorige week was het nummer "The day that never comes" met veel poeha aangekondigd als de nieuwe single. Die ging vorige week donderdag in absolute wereldpremiere en was dan ook op Stubru te beluisteren. Wie dacht dat Metallica voorts enkel korte samples als teaser online ging zetten, had het goed mis. Want gisteren werd weer een volledig nieuw nummer online gezet, zowel op Metallica.com als MissionMetallica.com: My Apocalypse. De audiokwaliteit is niet super (bewust natuurlijk), maar de song is er wel weer eentje die vlamt! Wie kickt op nummers van het tempo van Battery, zal spontaan zitten grijnzen bij het aanhoren van My Apocalypse. Het nummer duurt net geen 5 minuten, begint met een leuke riff, om na een halve minuut over te gaan in full power (met een verdubbeling van de drumpartij).

Mij doet de groove een beetje denken aan vroege Slayer (denk Hell Awaits en zelfs Angel of Death), maar dan met de typische Kirk Hammet solo's en de stel van Jaimz Hetfield. Rick Rubin (ook producer van o.a. Reign in Blood van Slayer geweest) zal daarmee wel iets te maken hebben, zeker?

Anyway, ook dit nummer smaakt voor mij duidelijk naar meer! Nog 16 dagen... The day WILL come, this I swear!

The day has come... De dag dat - ein-de-lijk - de nieuwe single van Metallica wereldkondig werd gemaakt! The day that never comes. Ik was al enkele maanden dagelijks de korte teasers op MissionMetallica.com aan het volgen en had dus al enkele riffs van The Day That Never Comes kunnen horen (zonder het te weten, natuurlijk).

Mijn eerste indruk was eerder van: "Hmm... Da's iets Unforgiven-achtigs". Tot de eerste 5 minuten voorbij waren, natuurlijk. Dan barst het nummer los met een mengelmoes van riffs, harmonie-partijen en solo's. Met deze single hebben ze hun belofte om de "missing link" tussen And Justice For All en de Black Album op te leveren - wat mij betreft - werkelijk ingelost.

Leen, van de Life Is Music blog, schreef: "Toch 1 minpunt: de stem van James vind ik niet zo goed klinken. Is he getting old of probeert hij té melodieus te klinken?". Weet dat Metallica de voorbije 15 jaar alle nummers - ook de vroegere - speelden in een lagere stemming (een halve toon lager, dus in Eb gestemd). En op Saint Anger speelden ze zelfs met bariton gitaren (in C gestemd; da's 2 volle noten lager). En nu, voor de opnames van Death Magnetic, zijn ze weer naar standard tuning (dus in E gestemd) overgeschakeld. Dan moet die stem ook volgen, natuurlijk. En dan kunnen die hogere noten wel eens voor problemen zorgen...

Anyway, het heeft verdomme lang geduurd vooraleer er eindelijk iets beluisterbaars was. Ze hebben de fans weer eens goed opgekieteld met hun teasers op MissionMetallica.com. Op hun myspace pagina kan je trouwens een live-opname horen van een ander nieuw nummer, Cyanide, dat ze op Ozzfest hebben gespeeld. Ik ben benieuwd naar de rest. Dat het maar snel 12 september is! The day that WILL come.

Ondertussen was de installatie van Joost van de cocktailtent verhuisd naar de grote festivaltent. Aansluitend op het Peas-optreden was het aan Joost om het aanwezige volk nog wat in de juiste stemming te houden. Anderen – het zijn altijd dezelfde – waren dan weer volop bezig met de opruim. Een groter festival betekent ook meer werk bij het opruimen. Hoewel uw verslaggever de voorbije jaren altijd van de partij was bij deze laatste fase van de festivaldag, moest ik deze keer jammer genoeg verstek laten gaan, want ik moest de volgende ochtend al weer fris en monter op een vergadering zijn. Achteraf gezien had ik beter helpen opruimen, want de vergadering was niet wat ervan werd verwacht, maar ja, je moet je baas toch een beetje tevreden houden…

Met het festival zat het lesjaar 2007-2008 er helemaal op. Geen les meer tijdens de laatste week van juni, zelfs geen zomerstages. Da’s 3 maanden afkicken. 3 maanden bijna geen djembe spelen. 3 maanden om – in mijn geval – opnieuw andere instrumenten van de haak te halen. Om niet in een “zwart gat” te vallen. Het was een zeer goed festival. Altijd een beetje beter, altijd een beetje groter. Het festivaldorp had echt de sfeer van een festivaldorp. We hebben er hard aan gewerkt. En Patrick en Marijn nog het meest van al. Het resultaat mocht gezien worden. Jullie mogen er fier op zijn. Een dikke Merci! Met grote M, én een uitroepteken. En zeer zeker tot in september.

De afsluiter van het festival was deze keer weggelegd voor The Peas Project, een funky groep met o.m. een 4-koppig blazer-ensemble. Deze keer was het afsluitertje dus eens geen traditionele Afrikaanse percussie. Uit de stukken soundcheck die ik had gehoord, was al duidelijk dat dit stuk voor stuk goede muzikanten zijn. Er was echter al heel wat volk naar huis: wellicht familie van leerlingen die als “verplicht nummertje” naar “weer eens het zoveelste schoolfeest” komt kijken, zeker? Jammer, want uiteindelijk zijn we meer dan een gewoon schoolfeest, een echt festival en is de afsluiter gewoonlijk toch de apotheose van de dag.

Toen The Peas Project dan effectief aan hun set begonnen, was het direct vollen bak. Hun set was superstrak en tegelijk was het duidelijk dat die mannen plezier hadden in wat ze deden. Meest in het oog springend waren wellicht de percussionist, die geregeld met zijn Tama onder de arm over het podium liep en vlotjes “in dialoog” ging met de zanger en de gitarist, de DJ, die ook af en toe op timbalen stond te roffelen en de zanger die één grote spraakwaterval was. Wat de percussionist betreft: ik ben nog eens in de archieven van Djansa gaan grasduinen en inderdaad: 2 jaar geleden stond Etienne (want zo heet die percussionist) al op het Djansa-podium met zijn babbeltrommel, samen met Patrick en Brahima Coulibaly, die toen op een N’Goni speelde.

Dat het publiek deze groep wel kon waarderen, was duidelijk. Dat mocht blijken uit de dansende “massa” (1 zotte/zatte trien kroop gewoon mee op het podium) en het feit dat er na afloop van het optreden nog heel wat CD’s werden verkocht. Voor de Peas is dat duidelijk een opsteker. En voor ons ook: dat betekent dat een niet-traditionele afsluiter net zo goed kan op ons festival.

Het eerste “grote” optreden had plaats in de tuin van het GC en was van Fyabhinghi. Zij brachten akoestische reggae. Aanvankelijk zat er heel wat volk in de tuin voor dit optreden, maar dat begon snel uit te dunnen. Ik zal kort zijn over dit optreden en over reggae in het algemeen: je bent ervoor of je bent er niet voor. Uw verslaggever heeft andere muzikale voorkeuren (wellicht minder geschikt voor een Djansa-festival). Ik heb het nochtans lang volgehouden, maar dat had eerder te maken met het aangename gezelschap waarmee ik op dat moment in gesprek was, dan met het “muzikale behang” van dat ogenblik.

Aan de zanger zal het anders niet gelegen hebben, want hij deed zijn ding met volle overtuiging. Maar als zelfs de verschillende standhouders beginnen opruimen… behalve dan Luc De Cock, maar die kon ook moeilijk anders (doet percussie bij Fyabhinghi). Dan toch liever een soundcheck van The Peas Project?

In de tent werd de plankenvloer vrijgemaakt voor een demonstratie kassonke-djuns. Marijn en zijn klasgenootjes van de lessen van Ibrahima Sarr gaven daar een demonstratie van hun kunnen. Ik sta er nog altijd versteld van hoe die dame en heren zo vlot met die bel en duimring overweg kunnen, zonder krampen te krijgen… Het zag er alleszins knap uit, maar niet iets dat ik zelf zou ambiëren, alleen al uit schrik voor krampen in de duim.

Na de leerlingen was het de beurt aan de meester: Ibrahima Sarr. Hij gaf samen met zijn leerlingen een demonstratie. Als je dat vergeleek met Rifi… Rifi mocht met zijn leerlingen op het podium zitten. Sarr bleef met zijn leerlingen op de grond staan, maar had gerust een podiumplaats verdiend (al was dat op dat moment misschien niet meer mogelijk om dat de Peas bezig waren met hun opbouw). Dat was echt vuurwerk: daar zat echt schwung in. Het ging snel, het ging strak en het ging luid. Niet te verwonderen als je zag wat een stel poten Ibrahima Sarr aan zijn lijf heeft hangen (ik zou er niet graag een mep van krijgen).En zijn leerlingen: dat waren zeker geen beginnertjes.

Als afsluitertje begeleidde Ibrahima Sarr nog even Brahima Coulibaly voor een demonstratie/workshop Malinese dans, als voorsmaakje voor de lessen die Brahima vanaf september voor ons zal verzorgen.