23 september 2008

De nationale on-politiek

Na de gebeurtenissen van de voorbije dagen kon ik het echt niet laten: de nationale politiek, ik moet er ne keer mijn gedacht over kunnen zeggen.

Al 15 maanden lang worden we in de greep gehouden van de "onderhandelingen van de laatste kans". Al 15 maanden wordt er over een weer gezeverd, welles-nietes spelletjes gespeeld, "hoopvolle" of "veelbelovende" nota's geschreven, onaanvaardbare voorstellen gedaan. De regering is al eens gevallen, en weer opgestaan, beide bedoeld om "hun verantwoordelijkheid te nemen". En zo ineens zal alles veranderen, nu de onderhandelingen beginnen met een blanco blad? Goed wetende dat de allereerste informateur van 15 maanden geleden al duidelijk had gesteld dat er geen grote staatshervorminhg zou komen? En er tegelijk alles aan doet om de andere partijen de schuld te geven van het mislukken van de onderhandelingen.

Het voorbije weekend was het voor iedereen duidelijk: het was allemaal de schuld van de N-VA. Want zij vonden dat de onderhandelingen geen schijn van kans maakten. Met andere woorden: moesten ze toch aan de onderhandelingen deelnemen, dan zouden ze niet met een blanco blad beginnen... Dus was het maar beter zo, dat ze niet meededen. Het ledencongres van de N-VA was de gedroomde kans om N-VA er op alle vlakken uit te stampen: de partij gaf zijn steun aan de federale meerderheid op en hield het kartel met de CD&V voor bekeken. De overige partijen, met de VLD op kop, waren er als de kippen bij om er een schepje bovenop te doen: op die manier kon N-VA dan maar beter tegelijk ook uit de Vlaamse regering stappen. Hoewel CD&V hierop had gerepliceerd dat Geert Bourgeois gerust mocht aanblijven, hield Bourgeois de eer aan zichzelf en gaf zijn ministerportefeuille terug aan Kris Peeters.

Heel de heisa komt ten goede aan 1 familie: de liberale. Dat is trouwens de enige familie waar noord en zuid nog met elkaar overeen komt. De PS en sp.A noch de CD&V en de cdH kunnen het met mekaar vinden. Maar Reynders en De Gucht? Ik denk het wel... Er is meer dat hen bindt dan dat hen scheidt (de loge, iemand?). Nu hebben ze wat ze willen. De regering Leterme is verzwakt, is zijn meerderheid aan Vlaamse kant in het parlement kwijt, de dwarsliggers voor het herfederaliseren van bepaalde bevoedgheden zijn uit de onderhandelingen geflikkerd en de druk om vóór de regionale verkiezingen tot een akkoord voor een grote staatshervorming te komen is ook helemaal weg. En zo haalt Reynders zijn slag weer eens thuis: volgens hem zou het nooit tot een grote staatshervorming komen vóór de regionale verkiezingen. Want op dit moment is de PS heer en meester op regionaal vlak en Reynders wil geen bevoegdheden overdragen aan de regio's tenzij hij er zelf de macht heeft.

Vorige week nog op het nieuws gehoord: blijkbaar zijn er heel wat Vlamingen van mening dat Guy Verhofstadt de ideale persoon zou zijn om de situatie te depanneren. Verhofstadt? Bespraar ons dat! Het was de laatste (echte) regering Verhofstadt die normaal het BHV-probleem had moeten oplossen. Heeft gedaan waarin hij goed is: het probleem doorgeschoven naar de volgende regering. De liberalen hebben trouwens de afgelopen 15 maanden voortdurend tegengestelde reacties uitgestuurd. En dit weekend was dus geen uitzondering: zonder nog staan schreeuwen dat Bourgeois moest ontslag nemen en maandag - na het ontslag waarop ze dus zelf zo hard om hadden geroepen - staan bleiten dat het toch spijtig is dat Bourgeois ontslag had genomen... De koning is dood: lang leve de koning (of zoiets).

Dat de Open VLD trouwens niet zo open is als ze wel wil doen vermoeden, mag blijken in de stad waar hun voorzitter burgemeester is, Mechelen. Loop maar eens over de Grote Markt en door de Frederik de Merodestraat. Het huis van de liberale partij is daar namelijk gevestigd. Maar je zal er niet één vlag of wimpel van "Open VLD" zien hangen. Nee, het hangt er nog vol met alleen maar VLD.

Ook CD&V speelt in heel dit verhaaltje geen al te zuivere rol. Naar de buitenwereld wordt er steeds op gehamerd dat het kartel koste wat het kost moet worden in stand gehouden. Natuurlijk, zonder een koppeling van beide partijen is er geen Vlaamse meerderheid in het parlement. Maar een heel deel van de oude garde, en dan denk ik aan o.a. Eyskens, zijn volgens mij nooit echte grote supporters geweest van het kartel en nog minder van de standpunten van Bart De Wever.

Het opgeven van het kartel CD&V/N-VA zal ongetwijfeld zijn gevolg hebben bij de volgende verkiezingen. De VLD zal nu al aan het hopen zijn dat N-VA alleen naar de verkiezingen gaat en dat ze de kiesdrempel niet haalt. Tegelijk zal ook de CD&V achteruit boeren. Als Lijst De Decker niet al te veel stemmen van beide partijen inpikt (is toch onvermijdelijk), dan kunnen ze zelf ook nog een graantje meepikken.

Ik ben benieuwd of er een of andere mediavorm (krant, tijdschrift of televisiezender) weer van zin is om in het kort een peiling naar het kiesgedrag te doen. ik denk dat we zouden versteld staan van het resultaat...

13:56 Gepost door There's more to life than what you see through windows in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek, kartel, verkiezingen, n-va, regering |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.