ArrayIndexOutOfBoundsException

Ondertussen was de installatie van Joost van de cocktailtent verhuisd naar de grote festivaltent. Aansluitend op het Peas-optreden was het aan Joost om het aanwezige volk nog wat in de juiste stemming te houden. Anderen – het zijn altijd dezelfde – waren dan weer volop bezig met de opruim. Een groter festival betekent ook meer werk bij het opruimen. Hoewel uw verslaggever de voorbije jaren altijd van de partij was bij deze laatste fase van de festivaldag, moest ik deze keer jammer genoeg verstek laten gaan, want ik moest de volgende ochtend al weer fris en monter op een vergadering zijn. Achteraf gezien had ik beter helpen opruimen, want de vergadering was niet wat ervan werd verwacht, maar ja, je moet je baas toch een beetje tevreden houden…

Met het festival zat het lesjaar 2007-2008 er helemaal op. Geen les meer tijdens de laatste week van juni, zelfs geen zomerstages. Da’s 3 maanden afkicken. 3 maanden bijna geen djembe spelen. 3 maanden om – in mijn geval – opnieuw andere instrumenten van de haak te halen. Om niet in een “zwart gat” te vallen. Het was een zeer goed festival. Altijd een beetje beter, altijd een beetje groter. Het festivaldorp had echt de sfeer van een festivaldorp. We hebben er hard aan gewerkt. En Patrick en Marijn nog het meest van al. Het resultaat mocht gezien worden. Jullie mogen er fier op zijn. Een dikke Merci! Met grote M, én een uitroepteken. En zeer zeker tot in september.

De afsluiter van het festival was deze keer weggelegd voor The Peas Project, een funky groep met o.m. een 4-koppig blazer-ensemble. Deze keer was het afsluitertje dus eens geen traditionele Afrikaanse percussie. Uit de stukken soundcheck die ik had gehoord, was al duidelijk dat dit stuk voor stuk goede muzikanten zijn. Er was echter al heel wat volk naar huis: wellicht familie van leerlingen die als “verplicht nummertje” naar “weer eens het zoveelste schoolfeest” komt kijken, zeker? Jammer, want uiteindelijk zijn we meer dan een gewoon schoolfeest, een echt festival en is de afsluiter gewoonlijk toch de apotheose van de dag.

Toen The Peas Project dan effectief aan hun set begonnen, was het direct vollen bak. Hun set was superstrak en tegelijk was het duidelijk dat die mannen plezier hadden in wat ze deden. Meest in het oog springend waren wellicht de percussionist, die geregeld met zijn Tama onder de arm over het podium liep en vlotjes “in dialoog” ging met de zanger en de gitarist, de DJ, die ook af en toe op timbalen stond te roffelen en de zanger die één grote spraakwaterval was. Wat de percussionist betreft: ik ben nog eens in de archieven van Djansa gaan grasduinen en inderdaad: 2 jaar geleden stond Etienne (want zo heet die percussionist) al op het Djansa-podium met zijn babbeltrommel, samen met Patrick en Brahima Coulibaly, die toen op een N’Goni speelde.

Dat het publiek deze groep wel kon waarderen, was duidelijk. Dat mocht blijken uit de dansende “massa” (1 zotte/zatte trien kroop gewoon mee op het podium) en het feit dat er na afloop van het optreden nog heel wat CD’s werden verkocht. Voor de Peas is dat duidelijk een opsteker. En voor ons ook: dat betekent dat een niet-traditionele afsluiter net zo goed kan op ons festival.

Het eerste “grote” optreden had plaats in de tuin van het GC en was van Fyabhinghi. Zij brachten akoestische reggae. Aanvankelijk zat er heel wat volk in de tuin voor dit optreden, maar dat begon snel uit te dunnen. Ik zal kort zijn over dit optreden en over reggae in het algemeen: je bent ervoor of je bent er niet voor. Uw verslaggever heeft andere muzikale voorkeuren (wellicht minder geschikt voor een Djansa-festival). Ik heb het nochtans lang volgehouden, maar dat had eerder te maken met het aangename gezelschap waarmee ik op dat moment in gesprek was, dan met het “muzikale behang” van dat ogenblik.

Aan de zanger zal het anders niet gelegen hebben, want hij deed zijn ding met volle overtuiging. Maar als zelfs de verschillende standhouders beginnen opruimen… behalve dan Luc De Cock, maar die kon ook moeilijk anders (doet percussie bij Fyabhinghi). Dan toch liever een soundcheck van The Peas Project?

In de tent werd de plankenvloer vrijgemaakt voor een demonstratie kassonke-djuns. Marijn en zijn klasgenootjes van de lessen van Ibrahima Sarr gaven daar een demonstratie van hun kunnen. Ik sta er nog altijd versteld van hoe die dame en heren zo vlot met die bel en duimring overweg kunnen, zonder krampen te krijgen… Het zag er alleszins knap uit, maar niet iets dat ik zelf zou ambiëren, alleen al uit schrik voor krampen in de duim.

Na de leerlingen was het de beurt aan de meester: Ibrahima Sarr. Hij gaf samen met zijn leerlingen een demonstratie. Als je dat vergeleek met Rifi… Rifi mocht met zijn leerlingen op het podium zitten. Sarr bleef met zijn leerlingen op de grond staan, maar had gerust een podiumplaats verdiend (al was dat op dat moment misschien niet meer mogelijk om dat de Peas bezig waren met hun opbouw). Dat was echt vuurwerk: daar zat echt schwung in. Het ging snel, het ging strak en het ging luid. Niet te verwonderen als je zag wat een stel poten Ibrahima Sarr aan zijn lijf heeft hangen (ik zou er niet graag een mep van krijgen).En zijn leerlingen: dat waren zeker geen beginnertjes.

Als afsluitertje begeleidde Ibrahima Sarr nog even Brahima Coulibaly voor een demonstratie/workshop Malinese dans, als voorsmaakje voor de lessen die Brahima vanaf september voor ons zal verzorgen.

In tegenstelling tot de voorgaande jaren was er deze keer geen frietkot. Voor mijn vrouw was dat al een kleine ontgoocheling, want zij had echt uitgekeken naar frieten op ons festival. Maar dat was gauw vergeten, want de Afrikaanse keuken viel ook best in de smaak. Geen idee hoe de hotdogs of de Aziatische keuken smaakten, maar die laatste zag er ook best OK uit. Variatie genoeg dus. En kon je dan echt niet zonder frieten, dan was er om de hoek een frietkot. Of je kon, zoals de dochters van Bart V., te voet naar Kappelle wandelen om frieten… Dan had je bij terugkeer al direct een deel van de calorieën verbrand.

Qua drank was er allereerst de klassieke toog in de tent met alle mogelijke frisse drankjes, alsook verse muntthee en koffie. Wie bij het stralende weer liever droomde van zuiderse stranden, kon zich aan de rand van de vijver zetten met een mojito (of andere cocktail) in de hand. De cocktailbar had ook goed te doen, vooral dan wat de mojito’s betreft. En om het lounge-gevoel nog wat te versterken zorgde Joost aka DJ Saint-Gervais in de tent voor aangepaste muziek.

Na deze pauze was het dan de beurt aan de gevorderden. Die hadden weer een presentatie nokvol solotechnieken, maar met veel ruimte voor improvisaties. Iedereen kwam wel aan de beurt om zijn solo’ke voor de micro te spelen. Behalve Ann, die ook hier weer op haar stoeltje zat. De rug sparen, weet je wel? Maar dat mocht geen belemmering zijn, want zonder micro kwam zij er luid en duidelijk door. Ze gaf er duidelijk een lap op. Wat die micro betreft: om de solo’s wat meer in de verf te zetten, had de geluidstechnieker wat reverb (nagalm) toegevoegd… Alleen, da komt redelijk lullig over als je dat op een djembe zet (toch de mate dat het hier werd toegevoegd). Djembe, djuns, krin: het zat er allemaal in. Opvallende afwezigen in het gevorderden-gezelschap: Nele, maar die begint zelf djembe-achtige vormen aan te nemen en Erik Siebens.

De dansers hadden we nog niet gezien. Die kwamen hier aan bod. En hier werd duidelijk waarom Ann haar rug al die tijd had gespaard: om mee te dansen. De dames kwamen langs het gordijntje op het podium maar moesten er vooraan weer afspringen: te klein podium. Niet genoeg plaats om te dansen. De planken vloer in het midden van de tent werd dan maar deels ontruimd, zodat ook zij hun dingen konden doen. Patrick volgde hen, met zijn draadloos micro’ke op zijn djembe, om hen te begeleiden. Het was een klein groepje dansers, beginners en gevorderden onder elkaar. Maar dat was niet te merken. Freya van de semi-2’tjes, die net haar eerste jaar dans achter de rug had, deed even enthousiast mee als de gevorderde dansers. Enige spijtige van de dans was dat er eigenlijk te veel volk rondstond, zodanig dat ze zelf te weinig plaats hadden om hun ding te doen en dat er daardoor ook weinig van te zien was (tenzij je – net zoals mijn vrouw – op een stoel ging staan). Maar al bij al was dit weer een geslaagde combinatie en een mooie prestatie van zowel de gevorderden percussie als de dansers.

Na de semi’s was er weer een langere pauze met tijd voor workshops. Op het podium werden een aantal stoelen gezet. Bleek dat Rifi Kythouka zijn school kwam voorstellen… al zittend! Daar waar wij – met uitzondering van de kinderen – van de eerste tot de laatste groep (tenzij doktersbriefje) staande speelden, gingen Rifi en zijn leerlingen op stoelen zitten! Dat was al een eerste teleurstelling. Verder was het ook duidelijk dat Rifi zijn school kwam voorstellen, met de nadruk op Rifi. Want de leerlingen hadden precies een ondergeschikte rol in het verhaal. Ik ben er niet blijven naar kijken, omdat het mij niet echt interesseerde, maar ik kan wel het volgende vaststellen: op ons festival staan de leerlingen in de kijker.

Daarna – of was het net omgekeerd? – was er een workshop dans met Alioune Ba uit Senegal met de typische sabar percussie. Naast de – voornamelijk – traditionele Guinnee-ritmes die in onze school worden aangeleerd kwamen er tijdens deze pauze dus ook enkele andere streken aan bod (Rifi uit Congo Brazaville, Alioune uit Senegal). En daarbij zou het niet blijven… Maar dat komt later aan bod.

Na de eerste pauze was het de beurt aan de semi’tjes met eerst de semi-eend/tjes. Net zoals vorig jaar hadden ze een afgesproken uniform: alle kleuren door elkaar! Deed me eerder denken aan Paul De Leeuw (vlieg met me mee naar de regenboog). Afin, met deze eerste groep semi’tjes kwam een eerste reeks improvisaties aan de orde.
Opvallend was dat Herman – die bij het begeleiden van de beloften een zwart Djansa-T-shirt droeg – voor deze gelegenheid een gekleurd T-shirt had aangetrokken. Een kwestie van met zijn zwart T-shirt niet uit de toon te vallen in de rest van de kleurenkermis… Ook opvallend was Hermans beweeglijkheid terwijl hij achter de kenkeni stond: het was te merken dat die mens voorgaande jaren met de dansers op het podium stond.

Daarna was het aan ons. Toen de semi-eentjes van het podium stapten, allemaal goed rood en zwetend, kregen we te horen “dat ze het podium voor ons al wat hadden opgewarmd”. Wij waren allemaal in uniform – zwart T-shirtje met een op Mission Impossible geïnspireerde print en zwarte broek – aangevuld met enkele gevorderden (Ann, Joris en Sebbe), ook in uniform: allemaal in het wit, om duidelijk te maken wie bij wie hoorde. En daarbij de Patrick: helemaal in ’t rood. Ann, Joris en Sebbe hadden tijdens de generale repetitie op vrijdag trouwens pas te horen gekregen dat ze ons op het podium mochten versterken. Omdat met 5 op een podium maar een klein groepje is en als er dan iets mis gaat, dan valt het direct op. Jaaaa… uw verslaggever kreeg nochtans te horen dat die technieken die wij moesten spelen, niet meer zo fris in het geheugen zaten. Joris zei tegen mij: “ik volg jou gewoon”.

Voor onze presentatie te kunnen starten, moesten we eerst nog een reeks djuns en micro’s bijzetten, want wij moesten eerst tijdens Zaouli op rechtopstaande djuns spelen en vervolgens, tijdens de intro van Liberté 2 naar de djuns op staanders spurten. Voor Ann werd er een stoel bijgehaald en microfoon gezet. Geen micro voor de solo’s… “Da’s ni erg”, volgens Freya. Tja, die zag haar solo, chauffee en break al helemaal zitten… Maar dan moesten wij wel extra hard spelen onze solo’s gehoord te krijgen…

De semi-tweetjes zorgden zelf voor hun djuns-begeleiding en deden dat om de beurt: eerst was het Zaouli en Liberté 2 en daarna werd er gewisseld voor Djagbe en Djabara. Daarbij werden we aangevuld met enkele solo-duels tussen Sebbe en Ann en een solo van Joris. Bij Djagbe en Djabara hadden we enkele soletechnieken ingestudeerd. Het waren die solotechnieken waarvan Joris dus had gezegd dat hij mij ging volgen… En hij was niet de enige. Ik heb er de videobeelden nog eens op nagekeken en daarop is duidelijk te zien dat iedereen – zowel Joris als Ann, Sebbe en Bart – tijdens de technieken in de richting van uw verslaggever kijkt. Van zware verantwoordelijkheid gesproken… Anyway, afgezien van enkele kleine foutjes – die zijn er altijd – was het een leuk optreden. Ik heb er alleszins van genoten (ik begin als het ware een podium-junk te worden). Maar warm… Het was te zien dat de semi-eentjes het voor ons hadden voorverwarmd.

Na de beginners 1 en 2 was er een eerste pauze. Dit was de gelegenheid om ofwel zelf eens een danske te placeren, ofwel eens een slagske te doen op een djembe, ofwel eens over het festivalmarkt te lopen en te zien of er niks interessants te koop was. En als al het voorgaande je niet aanstond, kon je de inwendige mens versterken (of verzwakken, afhankelijk van wat je ging nuttigen) aan de eettent, de toog in de grote tent of de cocktailbar. Freya van onze groep koos voor het eerste: de workshop dans met Mieke Ramon: “Dan zie ik al goe rood, en valt het niet zo op op het podium”. Tja, da’s ook een ingesteldheid.

In een andere tent leerde Marijn zijn nieuwbakken pupillen Djole aan, 2 partijen en een break. Alleen ze laten zingen, zover is hij niet gegaan, denk ik. Dat was gereserveerd voor op het podium.

Stipt op tijd – er was vermeld dat het festival zou aanvangen om 13u, met een kleine Afrikaanse marge van een half uur – namen de kinderen – of laat me het liever de beloften noemen – onder leiding van Herman plaats op het podium. Zij waren de enigen – van onze school althans – die hun presentatie zittend brachten, met uitzondering van ons Ann van de gevorderden, maar die had dan ook een doktersbriefje bij: wel dansen, maar zittend djembe spelen. Een kwestie van de rug te sparen… hoewel: dansen, de rug sparen? Het was goed om te zien dat er opnieuw een groep beloften was in tegenstelling tot vorig jaar, ook al was het maar een klein groepje. Dit groepje zette een behoorlijk strakke presentatie neer. Hopelijk staan ze er volgend jaar opnieuw en het liefst van al met wat meer volk.

Meer volk hebben we ook dringend nodig voor de beginners. De beginners 1 waren in september gestart met een groepje van een 10-tal personen (of moet ik zeggen 9 en een half, omdat Bart de ene week wel en de andere niet kan komen?). Maar tegen het einde van het jaar bleven er nog slechts 3 personen, te weinig om apart les te kregen. Zij moesten dus verhuizen naar maandag, samen met de beginners 2. Dat er 2 niveau’s werden samengevoegd, daarvan was echter niks te merken, want ook de beginners 1 en 2 hebben een knappe presentatie neergezet, met o.a. Denadon en de bijhorende breaks. En ze waren – met 1 uitzondering – uniform gekleed: allemaal in het zwart.

Als de oorspronkelijke beginners 2 allemaal overgaan naar semi-1 en de oorspronkelijke beginners 1 naar beginners 2 gaan, dan hebben zij dringend versterking nodig van andere “begonners”. En echt nieuwelingen hebben we ook dringend nodig, want als er weer maar een groepje van 10 begint en een derde valt af, hebben we volgend jaar op het festival weer een gemengde groep beginners.