ArrayIndexOutOfBoundsException

Na de eerste pauze was het de beurt aan de semi’tjes met eerst de semi-eend/tjes. Net zoals vorig jaar hadden ze een afgesproken uniform: alle kleuren door elkaar! Deed me eerder denken aan Paul De Leeuw (vlieg met me mee naar de regenboog). Afin, met deze eerste groep semi’tjes kwam een eerste reeks improvisaties aan de orde.
Opvallend was dat Herman – die bij het begeleiden van de beloften een zwart Djansa-T-shirt droeg – voor deze gelegenheid een gekleurd T-shirt had aangetrokken. Een kwestie van met zijn zwart T-shirt niet uit de toon te vallen in de rest van de kleurenkermis… Ook opvallend was Hermans beweeglijkheid terwijl hij achter de kenkeni stond: het was te merken dat die mens voorgaande jaren met de dansers op het podium stond.

Daarna was het aan ons. Toen de semi-eentjes van het podium stapten, allemaal goed rood en zwetend, kregen we te horen “dat ze het podium voor ons al wat hadden opgewarmd”. Wij waren allemaal in uniform – zwart T-shirtje met een op Mission Impossible geïnspireerde print en zwarte broek – aangevuld met enkele gevorderden (Ann, Joris en Sebbe), ook in uniform: allemaal in het wit, om duidelijk te maken wie bij wie hoorde. En daarbij de Patrick: helemaal in ’t rood. Ann, Joris en Sebbe hadden tijdens de generale repetitie op vrijdag trouwens pas te horen gekregen dat ze ons op het podium mochten versterken. Omdat met 5 op een podium maar een klein groepje is en als er dan iets mis gaat, dan valt het direct op. Jaaaa… uw verslaggever kreeg nochtans te horen dat die technieken die wij moesten spelen, niet meer zo fris in het geheugen zaten. Joris zei tegen mij: “ik volg jou gewoon”.

Voor onze presentatie te kunnen starten, moesten we eerst nog een reeks djuns en micro’s bijzetten, want wij moesten eerst tijdens Zaouli op rechtopstaande djuns spelen en vervolgens, tijdens de intro van Liberté 2 naar de djuns op staanders spurten. Voor Ann werd er een stoel bijgehaald en microfoon gezet. Geen micro voor de solo’s… “Da’s ni erg”, volgens Freya. Tja, die zag haar solo, chauffee en break al helemaal zitten… Maar dan moesten wij wel extra hard spelen onze solo’s gehoord te krijgen…

De semi-tweetjes zorgden zelf voor hun djuns-begeleiding en deden dat om de beurt: eerst was het Zaouli en Liberté 2 en daarna werd er gewisseld voor Djagbe en Djabara. Daarbij werden we aangevuld met enkele solo-duels tussen Sebbe en Ann en een solo van Joris. Bij Djagbe en Djabara hadden we enkele soletechnieken ingestudeerd. Het waren die solotechnieken waarvan Joris dus had gezegd dat hij mij ging volgen… En hij was niet de enige. Ik heb er de videobeelden nog eens op nagekeken en daarop is duidelijk te zien dat iedereen – zowel Joris als Ann, Sebbe en Bart – tijdens de technieken in de richting van uw verslaggever kijkt. Van zware verantwoordelijkheid gesproken… Anyway, afgezien van enkele kleine foutjes – die zijn er altijd – was het een leuk optreden. Ik heb er alleszins van genoten (ik begin als het ware een podium-junk te worden). Maar warm… Het was te zien dat de semi-eentjes het voor ons hadden voorverwarmd.