ArrayIndexOutOfBoundsException

Na deze pauze was het dan de beurt aan de gevorderden. Die hadden weer een presentatie nokvol solotechnieken, maar met veel ruimte voor improvisaties. Iedereen kwam wel aan de beurt om zijn solo’ke voor de micro te spelen. Behalve Ann, die ook hier weer op haar stoeltje zat. De rug sparen, weet je wel? Maar dat mocht geen belemmering zijn, want zonder micro kwam zij er luid en duidelijk door. Ze gaf er duidelijk een lap op. Wat die micro betreft: om de solo’s wat meer in de verf te zetten, had de geluidstechnieker wat reverb (nagalm) toegevoegd… Alleen, da komt redelijk lullig over als je dat op een djembe zet (toch de mate dat het hier werd toegevoegd). Djembe, djuns, krin: het zat er allemaal in. Opvallende afwezigen in het gevorderden-gezelschap: Nele, maar die begint zelf djembe-achtige vormen aan te nemen en Erik Siebens.

De dansers hadden we nog niet gezien. Die kwamen hier aan bod. En hier werd duidelijk waarom Ann haar rug al die tijd had gespaard: om mee te dansen. De dames kwamen langs het gordijntje op het podium maar moesten er vooraan weer afspringen: te klein podium. Niet genoeg plaats om te dansen. De planken vloer in het midden van de tent werd dan maar deels ontruimd, zodat ook zij hun dingen konden doen. Patrick volgde hen, met zijn draadloos micro’ke op zijn djembe, om hen te begeleiden. Het was een klein groepje dansers, beginners en gevorderden onder elkaar. Maar dat was niet te merken. Freya van de semi-2’tjes, die net haar eerste jaar dans achter de rug had, deed even enthousiast mee als de gevorderde dansers. Enige spijtige van de dans was dat er eigenlijk te veel volk rondstond, zodanig dat ze zelf te weinig plaats hadden om hun ding te doen en dat er daardoor ook weinig van te zien was (tenzij je – net zoals mijn vrouw – op een stoel ging staan). Maar al bij al was dit weer een geslaagde combinatie en een mooie prestatie van zowel de gevorderden percussie als de dansers.